Ben Giderim

Ben öldükten sonra yaşasan ne fark eder...
Seni seven biri kalmayacak ben gidince...
Arkamdan yalvarman gerekmeyecek artık...
Kendini parçalasan bile bu beden dirilmeyecek...
Pişmanlıklar ve çaresizlik seni sararken
Oyuncağın elini tutamayacak...
Ve hoşça kal perim...
Sihrin artık faresiz kalacak...
O büyülü gözler benden başka herkese bakacak...
Toprağın altına gelirsen belki bir gün belki hemen...
Bu kara parçası hiç soğumayacak...

Burada üşümeyeceksin sadece izleyebildiğim
Yağmurlar ve fırtınalar sarsa da namert dünyayı
Sen sığınacaksın en derine
Yukarıda koruyamazken seni kalın kalın kazaklar
Burada yünsüz bir çarşaf savunacak seni
Yine sen kazandın diye…Söveceğim

Acılar çekeceğiz sevilemediğim
Belki ateşler saracak ruhumu
Yanmak ne demek en iyi ben bilirim
Ölüm kurtuluş değilmiş demek bu sebepten
Yanmak kaderse kaçılmazmış…Öğreneceğim…

Ey duy artık sesimi mezarıma bile gelmeyenim
Evinden edeceğin sade bir duayı bekliyorum
Adım belki o zaman okunur dudaklarında
Bende işte o an hissetmem yanıkları
Tenim titrer eminim sen telaffuz edince…Göreceğim

Sonrası diye bir şey yok aşkta
Bugün elini tutan yarın sırtına vurup yürü be koçum diyebiliyor
İlişkinin bittiği yerde ölmüyor kalpler
Yaralı bir kuş gibi kafesinde uçmaya çalışıyor…
Yüzüğün de ki zehre hasret şövalye gibi
Kendini ölüme hazırlıyor…

MUTLU KAL ARDIMDA SEVDİĞİM
Ben oraya da sensiz giderim…


EAB

Zindan Ve Ölüm

Son zamanlar,hiç akmaz oldu

Geceler sonu olmayan zindan

Ruhlar ise şafak vaktini bekleyen mahkumdu

Ellerimde kelepçeler

Ayak ucumda gözlerimden kara gülleler

Sözlerin bu tellerin arasından ulaşmıyor artık bana

Kablolar tenine duyduğum hasreti gidermiyor

Sonu gelmiyor sensiz uyuduğum gecelerin

Ve yorganlar sarılmıyor bana kolların gibi

Artık rüzgarda ne nefesin gibi ne dokunuşun

Bulutlar sen gibi ağlamıyor ben kaçıp gittiğimde

Tanrı bile senin kadar şevkat göstermiyor bana

Son sözlerim istendiğinde adını kekeleyemiyorum

Dilim damağım kurumuş bir su istiyorum

Hayat bu ya işte daha acımasız

Yudumlarım boğazımdan yere damlıyor

Giyotin mi beni öldüren sessizlik mi bilmiyorum ama

Kalbim hala aynı kanıyorum…

Sonsuzluk ebedi kucağını açmış bana

Zafer sonu cariye elde etmiş kral gibi

Pis pis sırıtıyor ve soyuyor bedenimi ruhumdan

Tertemiz gördüğüm düşler altından tonlarca is akıyor

Ateşe karışıyor yol üstünde katılaşan yalanlarım,hayallerim ve bedenim

Tuzlanmış alev gibi cehennemim

Ruhum bir ekmek hamuru gibi pişiyor içerde

Her kopan parçam başka bir yerde büyüyor ve yanıyor…

Ölümde farklı değil

Sen olmayınca çekilmiyor

EAB